امروز، روز خيلی خيلی عچيبی بود. اتفاقاتی افتاد در اطرافم که بيشتر از قبل من و تو فکر برد.  تو اين فکر که ما آدم ها داريم به کجا می ريم؟ دنبال چی هستيم، دنبال چی هستيم که هنوز بدستش نياورديم و به خاطرش اينجوری داريم خود کشی می کنيم... يا شايد هم ديگران رو می کشيم! انگار آدمی زاد به خواب چندين و چند ساله رفته. انگار ديگه کسی روح نداره روح آدم ها از آدم ها جدان.  اگه راجع به همچين موضوعی حرف بزنی، ديگران يا مسخره می کنن، يا می گن: بابا بی خيال دنيا دو روزه! بخوای غصه اين چيز ها رو هم بخوری که نمی فهمی چيزی از زندگيت! ولی اين راهش نيست. اين اون چيزی نيست که ما بايد بش برسيم. ما روحمون رو فراموش کرديم. فراموش کرديم که اينجا برای چی اومديم و به دنبالش حتماً خيلی از ما نمی دونيم کجا می ريم. محبت کلمه ایِ که واسه زيبا شدن جمله به کار میره. خود محبت ديده نمی شه. يا اگه هم ديده بشه حتماً کاسه ای زير نيم کاسه هست! با اينکه همه تشنه محبت هستند. اما تا جايی محبت رو می بينن با تمام قوا نابودش می کنن و بعد ... بعداز چند وقت دوباره جويای محبت هستند. انگار اين دايره رو صد بار شايد هم هزار بار بايد طی کنيم و باز به نقطه شروع برسيم و دوباره فراموش کنيم که اين همه مدت چه گذشته. رو اين زمين همه خسته شدن. همه تنهان. هرکس برای خودش يه عالمه گلايه داره. هيچ کس درکش نمی کنه. همه حرف خوب می زنن. همه شعرهای قشنگی بلدن. همه دنبال بهترين هستند. اما غافل از اينکه در روز چندين بار بهترين ها رو از بين می برن. تو اين دنيا همه تنهان، همه دل شکستن، نمی دونم،نمی دونم،...  خدايا ما رو اين زمينت داريم چه غلطی می کنيم؟؟؟؟!!!!!!!!  

در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود از گوشه ای برون آی ای کوکب هدايت

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نيفزود زنهار از اين بيابان وين راه بی نهايت

ای آفتاب خوبان می جوشد اندرونم يک ساعتم بگنجان در سايه ی عنايت

اين راه را نهايت صورت کجا توان بست  کش صد هزار منزل بيش است در بدايت

و همه نامت را "ساده" می گذارند و لقبت را " يک احمق!"

ثريا خواصی

و گناه من سکوت بود

 سکوت در مقابل فوج کلمات ذهنم

 شايد عظمت حضور کلمات مرا از گفتن می هراساند...

اکنون تاوان سکوتم را می دهم،

... تو حق داشتی عزيزم!

ثريا خواصی

هميشه از اين می ترسيدم که تو روزی برايم چون غريبه ها شوی . اما اکنون از ترسِ من فراتر رفته ای، بیگانه ای هستی که فاصله اش با احساس من 5 سال نوری است!

ثريا خواصی

 تو در کنارمی و من از تنهايی گريه می کنم

تو در قلبمی و من از نبودنت گريه می کنم

تو مال منی و من از نداشتنت گريه می کنم

ثريا خواصی

خالی بود، خالی تر شد

جايی نمونده

چيزی نمونده

 که بگيره

 دلی که خاليه

حالا سبک شده

اينجا نمی مونه

اونجا نمی ره

ديگه جايی نمی ره يا بمونه

می خوام بره

بره تا دورِ دور

. . .

از اينجا تا آسمون چقدر راهِ ؟

از اينجا تا ستاره ها

از اينجا تا قصه ها

. . . يعنی برم تو قصه ها ؟

کی اجازه داده ؟

کی گفت که می تونی بری ؟

 _ تو قصه بودن دل پاک و صاف می خواد _

 دلی که خاليه

خالی بود، خالی تر شد

از اينجا تا خدا چقدر راهِ ؟

دير نشده؟!

از اينجا تا دلم چقدر راهِ

انگار خيلی دورِ

همه جا تاريکِ تاريک

. . . ولی نه،

از اينجا به بعد ديگه راهی نيست

. . . . . . . . . .

حالا سبک شده

دلی که خاليه

جايی نمونده

چيزی نمونده

 که بگيره

خالی بود، خالی تر شد

  "ثريا خواصی"